Poprzednio...
Zawarłam pakt z diabłem, by uratować ojca.
Diabłem tym była maszyna. Statek, który miał zniszczyć świat.
Miał wobec mnie wielkie plany.
Zmusił mnie do zniszczenia Nowego Jorku i skrzywdzenia bliskich.
Co się stało? Irisa zabiła Tommy'ego?
Tak!
Pamiętasz Pilar, żonę Rafe'a?
Nie jesteś już chora?
Czuję się świetnie.
Alak!
Twój opór może zaszkodzić dziecku.
Pilar porwała Alaka i Christie.
Wiesz, ilu ludzi zabiłam?
Wiesz, ilu możesz wciąż ocalić?
Musieliśmy wyruszyć do jądra ciemności, by ocalić planetę.
Do statku ukrytego głęboko pod miastem Defiance.
- Udało mu się. - Właśnie ocaliliśmy świat.
O właśnie. Idziemy.
Kocham cię, maleńka.
- Coś wiadomo o Nolanie? - Zniknął.
Stare Saint Louis przepadło.
Jeśli Nolan wtedy tam był, obawiam się, że już po nim.
SIEDEM MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Tsuroz się wyłącza.
W ten sposób oszczędza resztki mocy.
Ojcze...
Boję się.
Niech strach wzmocni twą determinację.
Nasza misja musi się powieść.
Gulanit jest tam.
Może być strzeżony.
To strażnicy mają pecha.
Pani burmistrz, zgasły sieci utrzymania.
Kazałam je wyłączyć. Zasoby gulanitu spadły do trzech procent.
Zgodnie z zarządzeniem cała moc ma iść na ogrzewanie i cele medyczne.
Wciąż się o ciebie pytają w NeedWant.
No jasne.
Wyłączenie sieci wystawia miasto na atak piratów
i wszystkich, którzy przejdą Bissel.
Myślisz, że o tym nie wiem?
Ludzie się boją.
Ja też się boję.
Nikomu o tym nie mów.
KOPALNIE McCAWLEY
Oby to było coś pilnego, Lambert.
Muszę kierować miastem.
Doktor Yewll zebrała 30 tysięcy.
Hazard nie jest w jej stylu. Co ona planuje?
Nie wiem, ale jak tak dalej pójdzie, to nas wyczyści.
Doktor Yewll.
Rzadko grasz w moim przybytku.
Wrzucam na luz. Wypoczywam i tak dalej.
Widzę, że sporo wygrałaś.
Chcesz napiwek?
Trzymaj, długonoga, i spadaj.
- Zachować spokój! - Nie ruszać się!
Wyjmować gotówkę, czipy i biżuterię.
Nie ruszaj się.
Wszyscy będą grzeczni, to wszyscy przeżyją.
- Opróżniaj kieszenie. Już! - Nawet o tym nie myśl.
Obróć się.
Szybko!
Bez takich numerów.
Otwieraj sejf.
Ja już nie prowadzę tego miejsca.
- Wciąż jesteś właścicielką. - Ale nie znam szyfru.
Następna kula utkwi w czyjejś czaszce.
Dobra.
Niech zgadnę. Jesteś górnikiem bez pracy?
- Hap, to ty? - Dawaj pieniądze!
Sytuacja nie wygląda za dobrze, co?
Kopalnie upadły.
Farmy utonęły w śniegu.
Żadnej budowy w okolicy.
Ale to nie jest odpowiedź.
Zamknij się i dawaj mi jekking hajs!
Berlin, uważaj.
Nic ci nie jest?
Co za dzień.
To wotańska arka. Skąd się wzięła pod ziemią?
Musiała się rozbić.
Te kapsuły tracą zasilanie.
Córko!
Jeszcze nie teraz.
Nikomu nie będzie go brakować.
Nie trać koncentracji.
Nie przyszliśmy tu, by się pożywiać.
Przesadzasz z zasadami.
Podoba mi się jego broń.
Ej.
Gdzie jest moja córka?
Znacie iratjański?
Ej.
Irisa.
Hej, młoda.
Młoda. Halo.
Nic ci nie jest?
- Żyjesz? - Śmierdzi ci z ust.
Nic ci nie jest.
No dobra.
Wstawaj.
Jak się tu znaleźliśmy?
Gdzie jesteśmy?
Dzięki Bogu.
MIASTO OKLAHOMA 800 KILOMETRÓW OD DEFIANCE
- Coś się działo? - Nie.
- Żadnych patroli. - Dobrze.
Pospiesz się zatem.
Wypatrzyliśmy ich.
Opatul się, kochana.
Czeka nas długi spacer.
Rudera rodziców Pilar z czasów jej dzieciństwa.
Tylko ona jest na tyle szalona, by kryć się za liniami wroga.
Nasz wnuk.
Widziałeś Alaka i Christie?
Jeszcze nie. Pewnie są w środku.
Jeśli twoja żona zrobiła im krzywdę, czeka ją śmierć w męczarniach.
A jeśli nic im nie zrobiła?
Czeka ją to samo.
Wiem, co chcesz powiedzieć.
Jak się tam dostaniemy?
Tu jest zbyt stromo.
Musimy pojechać naokoło.
Wracajmy do wozu.
Nic tak nie zapobiega krupowi jak zimne powietrze.
- Trzeba go przewinąć? - Tak.
Ale nie martw się, skarbie. Lukey jest pod opieką babci.
Szwadron śmierci Kolektywu Wotan. Zabrali nasz samochód.
Kurde.
Oni nie mogą znaleźć dzieci.
No dobra.
Postaraj się.
- Dalej. - Spokojnie.
Ani kroku dalej! Rzućcie broń!
Nie strzelać!
Gdy niebo spadnie na ziemię...
zapanuje pokój!
Jesteśmy lojalni wobec Kolektywu.
Lojalni wobec Kolektywu?
Pozwólcie, że ja to ocenię.
- Jestem generał Rahm Tak. - Bestia.
Słyszałeś o mnie?
W tym punkcie masz nade mną przewagę.
Datak Tarr z Shanje Liro.
Znam to nazwisko.
Mieszkasz w Defiance. Samozwańczy mafioso, nieprawdaż?
Udało mi się trochę zarobić wśród ludzi.
Trochę, zaiste.
Twoje wsparcie dla naszej sprawy można nazwać najwyżej skromnym...
a do tego należysz do Shanje dzięki małżeństwu.
Moja pani.
Gwiazda twej urody rozgrzewa me serce.
Zawstydzasz mnie, Favi Tak.
A różowy to kto?
Kto jest różowy, ty imitacjo Edgara Wintera...
Przedstaw się!
Podaj nazwisko generałowi.
McCawley.
Nazywam się Rafe McCawley.
Nie zabijajcie go, proszę. To nasza zdobycz.
W Defiance czeka nas za niego nagroda.
Macie szczęście.
Mój konwój zmierza do waszego miasta.
Rozbijemy tu obóz.
Jak zjemy i odpoczniemy, udamy się w podróż razem.
Nie przyjmuję odmowy.
Umieram z tęsknoty za towarzyszami z klasą.
Generale Tak, mogę zapytać, co pana sprowadza do Defiance?
Ależ oczywiście.
Zabiję wszystkich ludzi i spalę to obrzydliwe miejsce
na popiół.
Twoja nagroda.
Nie musisz tego robić. To cała suma.
Liczę po dwa banknoty, to nie potrwa długo.
Potrzebuje tej sumy na podróż przez Złe Ziemie.
O czym ty mówisz?
Po co ci te bagaże? Przepraszam.
Kupiłam bilet na jutrzejszy autobus.
Poszukam szczęścia na zachodzie.
Miasto cię potrzebuje.
Miasto potrzebuje ładnego nekrologu.
Defiance przetrwało już gorsze zimy.
Spójrzmy prawdzie w oczy.
Minęło siedem miesięcy, od kiedy kopalna się zawaliła.
Gulanit ożywiał to miasto. Bez niego nie ma tu przyszłości.
A poza tym słyszałam, że padły wasze sieci utrzymania.
- Amanda, to prawda? - Tymczasowo.
Więc tymczasowo mamy przerąbane. Dobrze wiedzieć.
Wyjeżdżam z czystym sumieniem.
Straciliśmy żołnierzy, lekarzy, inżynierów,
wszystkich, którzy mogli coś zaoferować.
Wiesz, kto został?
Ci, którzy nie mogą wyjechać, bo nie przeżyją na Złych Ziemiach.
Ich los zależy od nas i od istot nam podobnych.
Doktorze, jesteś...
jedyną lekarką w tym mieście.
Jeśli wyjedziesz, wielu ludzi umrze.
Nie chcę mieć ich na sumieniu. Ty chyba też nie.
Twoja próba odwołania się do moich lepszych instynktów jest uroczo ludzka.
Czyli zostaniesz?
Zabieraj stąd swój chudy zadek.
Mam robotę.
Ostatnie, co pamiętam...
SUNFLOWER FLATS 11 KM OD DEFIANCE
...to spadający strop. Trzymałem cię na rękach
i wepchnąłem cię do jednej z kapsuł.
Zamknęła nas w środku. Musieliśmy w niej zasnąć.
Budzę się i widzę, że ktoś nas z niej wyciągnął.
Nie widziałem wcześniej tej rasy.
Starszy facet, młodsza babka. Fioletowa skóra. Bardzo silni.
Coś ci to mówi?
Zranili cię?
Na to wygląda. Ty też taką masz.
Defiance jest tam.
Musimy niedługo wyruszyć.
Nie mogę tam wrócić.
Zlinczują mnie.
Innego miasta tu nie ma.
Wiedzą, że zabiłam miliony.
Zniszczyłam Nowy Jork.
Nolan, ja zabiłam Tommy'ego.
No dobra.
Posłuchaj mnie, bo nie będę się powtarzał.
To mózg arki zabijał, nie ty.
Ty jesteś ofiarą, tak samo jak inni.
Walczyłaś z komputerem, pokonałaś go i ocaliłaś nas wszystkich.
Jestem z ciebie cholernie dumny.
- I tak mnie zlinczują. - Szczegóły.
Co to?
Flara tunelowa.
Zaszyfrowana wiadomość Kolektywu Wotan.
KW rzadko rusza tak daleko na północ. Ciekawe, czyj to przekaz.
Co mówi przekaz?
Dobre wieści.
Właśnie otrzymałem wieści z Defiance. Wyłączyli sieć.
Datak. Stahma.
Mam wspaniałe wieści od szpiegów z okolic Defiance.
Braki w zapasach gulanitu zmusiły miasto
do odłączenia sieci utrzymania.
Jest co świętować, prawda?
Z łatwością ich pokonasz.
- Zadowala cię to? - Oczywiście, Favi Tak.
Generale Rahm Tak.
Nie powinienem traktować tego zadania osobiście,
ale muszę przyznać...
że ta kampania bardzo mnie cieszy.
Sam pomysł miasta takiego jak Defiance mnie mdli.
Nie wiem, jak mogliście tam żyć.
Myślę, że zaczepię kabel o ten łuk
i obalę go na ziemię.
Może wystawią mi w tym miejscu pomnik.
Piękne marzenie.
Czy ja słyszę sarkazm?
Zapewniam cię, Favi Tarr, że ten cel jest do osiągnięcia.
Nie jestem kimś, kto ulega złudzeniom.
Nasz sygnalista.
Ten, który trzyma flarę.
Widziałam go w Defiance.
Nie przypominają żołnierzy. Czemu nadają sygnał do Kolektywu?
Bo to szpiedzy.
Obejdź ich z prawej.
Tamten jest twój.
Ja się zajmę tym przy wozie.
Nie ruszaj się.
Kazałam ci się nie ruszać.
Jesteś z Defiance.
To o tobie napisali książkę.
Jaką książkę?
Czytałem ją.
Wychował cię człowiek.
Rzuć broń.
Młoda Iratjanka.
Nie podchodź, bo strzelam!
Nie.
Nie strzelamy.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Mówię po angielsku.
Spójrz tylko.
Cała drżysz.
Pokażę ci, co znaczy...
być prawdziwym Wotanem.
Irisa.
Ej.
Wstawaj.
Co się stało?
Karabin się zaciął.
Ja to zrobię.
Wychowałam trójkę dzieci.
A teraz musiałaś skuć jedno z nich, by ci nie uciekło.
Na pewno myślałeś nad tym zdaniem całą noc.
Sprawdź pułapki, żartownisiu.
- Robi się zimno. - Ja pójdę.
Muszę rozprostować nogi.
Daj spokój. Dokąd miałbym uciec? Jesteśmy na odludziu.
- Wiem, że chcesz mnie zabić. - Mamo.
- Słucham? - Wcale cię za to nie winię.
Wiem, że jesteście na mnie wściekli.
Ale ty się nie przejmujesz.
Nie mów tak. Bardzo się przejmuję.
A mimo to nas tu trzymasz.
Twoi rodzice to okropni ludzie.
Grozili mi. Mówili, że mnie zabiją,
- jeśli zostanę w Defiance. - Oni...
Nie mogłam drugi raz opuścić rodziny.
Nie miałam wyboru. Musiałam zabrać was ze sobą.
Jesteś ojcem, więc na pewno to rozumiesz.
- Jasne. - Cichutko.
Zatem postanowione.
Idziemy oboje. Rozkuj go.
Proszę, a ty weź...
Weź swoje dziecko.
Kocham cię.
Republika Ziemi chyba się stąd wyniosła.
- I dobrze. - No nie wiem.
Tylko ona trzymała Kolektyw z dala od Ameryki Północnej.
Chodźmy.
Amanda chciała mnie zastrzelić.
Rozważała tę opcję.
Przypominam ci, że nie pociągnęła za spust.
Ale masz rację.
Lepiej zostań w samochodzie.
Na pewno chcesz zmarnować kulę?
A gdzie Pottinger?
Nie ma go.
- Wróciłam na stołek. - Jak? Fałszując wybory?
Miasto jedzie na oparach. Sama sobie ledwo radzę.
- Gdzie ty się podziewałeś? - Pod kilometrem skały.
Jak długo nas nie było?
Siedem miesięcy.
Czy Irisa jest...
Na zewnątrz? Tak.
Przepraszam?
Wiedziałem, że to ty.
Irisa.
Podpiszesz to?
Dla mojego chłopaka.
Jakie to uczucie, ocalić świat?
Na pewno wspaniałe, co?
Co ci się stało w głowę?
Sieci utrzymania nie działają. Co jest grane?
- Za mało gulanitu. - Musisz je włączyć.
Zrób to. I to w tej chwili.
- Nie rozumiesz. - Nie.
To ty nie rozumiesz.
Kolektyw Wotan.
Chcą was najechać.
Ta książka to śmieć.
Nie podpiszę tego.
- Idź się przejść, Poole. - Nie wiesz, kto to?
- Do domu, zastępco. - Mam zmianę do...
Wracaj do domu!
Teraz ja tu pilnuję prawa.
Tylko tyle broni zostało w zbrojowni?
Gdy republika się wycofała, splądrowano ją.
No dobra. Na początek musi wystarczyć.
Prawdziwy kłopot to moc. Jeśli nie włączymy sieci,
przegramy wojnę, zanim się zacznie. Idziemy.
- Dokąd? - Do kopalni gulanitu.
- To nie ma sensu. - Dlaczego?
Kopalnie się zapadły tej nocy, gdy zniknąłeś.
Grunt stwardniał i nasze wiertła nie mogą go skruszyć.
Nie umiemy się dostać do gulanitu.
Ale jakoś wyszliśmy z Irisą na powierzchnię.
Musi tam być jakiś tunel albo coś w tym stylu.
Nie wiesz, jak stamtąd wyszliście?
- Nie, ale fioletowi wiedzą. - Fioletowi?
Opowiem ci po drodze.
Ej!
Berlin!
- Co ty wyprawiasz? - Zabiła Tommy'ego!
To maszyna zabiła Tommy'ego!
Tkniesz ją znowu, to choćbyś była nie wiem kim,
wyślę cię do piachu.
- Ten sprzęt tu był? - Nie, to coś nowego.
A mówiłaś, że nikogo nie ma w kopalniach.
Tak mówiłam.
Ktoś tu się zadomowił.
To wotańska technologia. Indogeni.
To chyba ktoś z twoich okolic, dzieciaku.
Ja jestem z Denver.
Maleńka.
Chodź do taty.
Fioletowi zabrali mi broń. Trafiliśmy tam, gdzie trzeba.
Mają terraformery.
A to co, do diabła?
Jakoś nie jestem ciekawa.
Mocny puls.
Tylko ją ogłuszyło.
Chodź.
Za mną. Pilnuj prawej strony.
Rahm Tak.
- Coś nie tak? - Zamilcz.
Chodźcie.
Szybko.
Znaleźliśmy grupę ludzi.
To będzie ciekawa lekcja.
Ktoś się tu nieźle napracował.
Po co im aż tyle gulanitu?
Chętnie bym dorwał jeden z tych dronów.
Zobaczyłbym, jak działają. Może dzięki temu
wiedziałbym, z kim lub czym mamy do czynienia.
Pamiętam cię.
Powiesz nam, co robisz w naszych kopalniach?
Masz ochotę pobrykać?
Rzuć broń.
Już!
- Nic wam nie jest? - Nie.
Musiałaś strzelać w brzuch?
- Celowałam w nogi. - Niezłe oko.
Wciąż się trzęsę po ataku tego czegoś.
Przeżyje?
Tylko jeśli ją szybko zawieziemy do lekarza. Idź po wóz.
To patrol KW. Porozmawiam z nimi.
- Najpierw mnie rozkuj. - Mamie się to nie spodoba.
Luke jest pół-Kastitjanem.
Wiesz, co Kolektyw Wotan robi z mieszanymi dziećmi?
Dobrze się ukryj.
Pozdrawiam was!
Gdy niebo spadnie na ziemię, zapanuje pokój.
Jasne, jasne. Nuda.
- Wiesz, kim jestem? - Rahm Tak.
Bestia.
Jestem po waszej stronie.
Szpiegowałem dla Kolektywu.
Zamordowałem ambasador republiki, panią Tennety.
- Jeszcze raz, jak się nazywasz? - Quentin McCawley.
McCawley.
McCawley? McCawley...
Pierwsze słyszę.
Nie!
To był twój syn?
- Nie! - McCawl...
Nie.
Nie miał powodu, by go zabijać.
Zrobił to z czystej złośliwości.
Przykro mi, Rafe.
Jako rodzina udźwigniemy
tę wielką stratę...
i razem dokonamy zemsty.
Dzięki, Datak. Doceniam to.
Ktoś tu idzie.
Generał prosi was dwoje.
Stahma.
Mówiłaś, że schwytaliście tatę niedźwiedzia
- gdzieś na tym terenie, zgadza się? - Tak.
A mimo to nie zauważyliście, że po okolicy biega jego syn.
- Jesteśmy zaskoczeni tak jak ty. - Mądrzy ludzie.
Zaczynam sądzić, że to ty jesteś ta mądra.
Patrzcie. Znalazłem naszą myszkę.
To teren prywatny. Nie macie prawa tu być!
I co z tego?
Dziecko. Musimy odciągnąć żołnierzy.
Nie!
Tato!
Jesteście demonami!
Niech Rayetso skaże was...
na samotność i ogień!
Jest w szoku.
Nie jestem w szoku, doskonale wiem, co mówię!
Niech wasze liro cuchnie od nieczystej śmierci w zaświatach Trzech Piekieł!
- Wybacz jej, proszę. - Stahma...
nauczyłaś tego człowieka klątw naszego ludu?
To elektroostrze twojego męża.
Zabij nim tego człowieka.
Zrób to dla mnie.
Wyczuwam twoje wahanie.
Zabijesz człowieka w zamian za życie twojego męża?
Stahma, zdecyduj się.
- Stahma, zdecyduj się! - Dalej.
Nie boję się.
Nie.
Dziękuję ci, generale...
za rozjaśnienie mi umysłu.
To oczywiste, że jedyny dobry człowiek to martwy człowiek.
Favi Tak...
możemy już opuścić to miejsce?
Smród śmierci człowieka jest mi wstrętny.
Naturalnie.
Wyruszamy.
Och, gao.
Och, Rayetso, gao.
Proszę...
zwróć mi ją.
Luke?
Jest głodny.
Skarbie.
Dzięki Bogu.
Pamiętasz, jak nasze dzieci płakały w ten sposób...
gdy były...
Rafe.
Rafe McCawley, masz się natychmiast obudzić.
Alak, mój synu, zapomnij o tym, co się tu stało.
Zapomnij o dzisiejszym dniu i kochaj to dziecko tak,
jak kochałeś moją Christie.
Powinienem był być kimś lepszym.
Ja również.
Co ty robisz?
Nie marnuj, a nie będziesz w potrzebie.
- Co to za maskarada? - Chcemy zachować sekret.
- Nikt nie powinien jej widzieć. - Czemu? Kim ona jest?
Wiedźma, wybryk natury.
- Możesz jej pomóc? - Nie podejdę do tego czegoś.
Natura się nią zajmie.
Jeśli pozwolisz jej umrzeć, wykopiemy dziś dwa groby.
Dobra. Skujcie ją.
Jest jedną nogą w grobie.
Optymistycznie mówiąc, jest półżywa. Skujcie ją.
No dobra.
- Czyli wiesz, czym ona jest. - To drapieżnik.
Wyewoluował, by podbijać, zabijać i pożerać.
- Porusza się jak łowca. - A żywi się jak kanibal.
Co to za gatunek Wotan?
To wczesna rasa wotańska, poprzedzająca nas wszystkich.
Przez długi czas to ona dyktowała warunki gry.
Gratulacje. Znaleźliście prawdziwego Omeka.
Omek? Słyszałem o nich, ale mówiono mi, że wymarli.
Podobno tak było.
Zbudowaliśmy arki, by uciec przed eksplozją naszego słońca.
Nasze poleciały, a ich nie.
Nie chcemy zrobić ci krzywdy.
Podbijać, zabijać, żreć.
Wydrukujcie to na koszulkach, to może zapamiętacie.
Według Nolana jest tu jeszcze jeden.
Mężczyzna.
Zabijcie ich oboje.
Nie wiecie, z czym macie do czynienia.
To powinno cię ogrzać.
Mówisz po kastitjańsku?
Przepraszam, że byłem brutalny...
ale ty...
Masz dobry prawy sierpowy.
Ciepło.
No i proszę.
Przytulnie i ciepło.
Do twarzy ci w tym.
Nolan.
Irisa.
Doktor mówiła, że jesteście kanibalami i...
gdy mnie polizałaś tam, w jaskini...
Nie chciałaś mnie wtedy zjeść, co?
Rozumiesz mnie, prawda?
Cóż cię sprowadza do mnie w to piękne popołudnie?
Witaj, Favi Ksaruko.
Monguno, jak ci idzie gra na mandolinie?
- Dobrze. - Za mało ćwiczy.
W czym mogę pomóc, pani burmistrz?
Znajomy Wotanin opowiadał mi dziś o Omekach.
Wy, ludzie, nazwalibyście ich diabłami.
Czarownikami.
Pożeraczami niewinnych.
Mrocznymi bogami.
Nazwałbyś ich kanibalami?
Tylko kiepski mówca by tak powiedział.
Kanibale żywią się własnym gatunkiem.
Natomiast Omekowie woleli żywić się nami.
„A w wigilię ostatniego obrotu
„wybranych umieszczano pod wodą i pod skałą,
„biesy bowiem schodziły z gwiazd na...”.
Żniwa Lęku.
Co 76 lat planeta Omeków, która znajduje się tutaj,
zbliżała się do innych wotańskich planet.
Omekowie przylatywali olbrzymimi statkami
i porywali miliony naszych przodków.
Porwani służyli za niewolników, dopóki Omekowie się nimi nie znudzili.
Albo nie zgłodnieli?
Zgadza się.
Same stare bajki.
Bajki?
Lekceważysz historię swoich na własną zgubę.
Nie wierzę w Omeków.
Bo jesteś głupim chłopcem, który wciąż ma robotę do wykonania.
Zmykaj.
Nie przejmuj się nim.
Omekowie istnieli naprawdę i byli bardzo niebezpieczni.
Przyszedłem po moją córkę.
Wszystko pięknie, generale, ale Defiance nie podda się bez walki.
Jak zamierzasz przejąć miasto z tak małym oddziałem?
- Mamy broń. - Jaką broń?
Powiedziała, że to nasz sekret, więc na Boga się klnę, że go dotrzymam.
- Piosenka Johnny'ego Casha. - No przecież, Man in Black.
Jak na członka KW z południa,
generał świetnie zna się na ludzkiej kulturze.
Po emigracji studiowałem w Nowym Jorku. Żyłem z nimi.
Jadłem z nimi.
Wiem wszystko, co tylko można wiedzieć o ludzkości.
Przestając ze świniami, można przywyknąć do brudu.
- Chwała Rayetso. - Ale nie zrozumcie mnie źle.
Ja pragnę tego brudu.
Spójrzcie na słodkiego porucznika Bebe, Indogena, który nosił ludzką skórę,
by zinfiltrować centrum handlowe. Zabił setki ludzi.
Jego skóra jest dowodem odwagi. Poezją.
Zagarniemy ich ludzki język,
ich ziemie, ich stroje,
nawet skórę ich twarzy.
Cały ten świat stoi przed nami otworem.
Objawione Przeznaczenie.
- Znacie ten termin? - Wiem, że to ludzka idea.
Macie tak wielką wiedzę...
i to oboje.
Robisz nam zaszczyt.
Mężczyźni rozmawiają.
Przynoszę sobie wstyd.
Muszę podjąć decyzję,
jak najlepiej was wykorzystać dla sprawy Wotan.
Dla Kolektywu zrobimy wszystko, generale.
To dobrze. Bo ty, Datak,
zostaniesz sabotażystą Kolektywu Wotan.
Pomożesz mi rzucić to obrzydliwe miasteczko na kolana.
Jeśli mogę się wtrącić, generale...
jeśli nie będzie mnie w pobliżu,
mój mąż może ulec atakowi niepowstrzymanego szału.
Czyli powinienem wysłać was oboje?
To może pomóc generałowi w osiągnięciu celu.
Problem tkwi w tym, Stahma,
że jesteście parą zdradzieckich węży, ty i twój mąż.
Jeśli wypuszczę was oboje, znikniecie,
a ja nie osiągnę celu.
Będzie lepiej dla wszystkich, jeśli ustalę kilka podstawowych zasad.
Datak, udasz się do Defiance.
Tam wykonasz zadania, które ci wyznaczę.
Za każdym razem, gdy mi się sprzeciwisz, zawiedziesz mnie lub rozczarujesz,
odetnę kawałek pięknego ciała twojej żony.
Z czasem...
może ją to zmienić w kawał paszteta.
Tak więc rób, co ci każę.
Wiesz w ogóle, dokąd idziemy?
Mam to gdzieś, jak długo Kolektyw jest daleko stąd.
Tak, wiem.
Wiem, maleńki.
Okropni dziadkowie Kastitjanie wszystko zepsuli. Tak mi przykro.
Ja cię obronię.
Co zamieszasz zrobić?
Zdobędę jedzenie dla mojego wnuka.
Ona tu wróci.
Wszystko będzie dobrze.
Proszę.
Pomóż jej wejść.
Znalazłem to w naszej kopalni. A także krew mojej córki.
Nie masz się czym martwić.
Jest cała i zdrowa.
Gdzie ona jest?
Może najpierw odpowiesz mi na kilka pytań?
Zabierz mnie do niej.
Doceniam twoją cierpliwość w tak trudnej chwili,
ale nie wiem, jak mam się do ciebie zwracać.
Eksu Tsuroz T'evgin.
Eksu to miano rodu, Tsuroz to mój statek...
A wy możecie mi mówić T'evgin.
Mówisz, że masz statek?
Właśnie to powiedziałem.
Ten statek działa?
Zadajesz niezwykle natrętne pytania
komuś, kto niedawno ocalił ci życie.
Tylko że ja nie wiem, czy ocaliłeś mi życie.
Wiem, że ocknąłem się z dziurą na łbie.
Rana głowy pozostała po miejscu, gdzie kapsuła wpięła ci się w mózg.
System kapsuł tracił zasilanie.
Oboje byście zmarli, gdybym nie podjął działania.
Odciąłem zasilanie, by uwolnić was z kapsuły.
A potem porzuciłeś nas w śniegu na pewną śmierć.
Zaatakowaliście nas.
Chciałem was zabić, ale córka prosiła, bym okazał wam litość.
A teraz mnie do niej zabierzecie, skoro już o tym mowa.
Ale my wciąż mamy do ciebie pytania.
Po co wam tyle gulanitu?
Wasz statek nie ma mocy? Potrzebujecie paliwa?
Gdy dotarliśmy na waszą orbitę,
kończyło nam się paliwo, a statek potrzebował wielu napraw.
Co zrobicie, jak już go naprawicie?
Być może ktoś jeszcze przeżył, tak jak ja z córką.
Wyruszymy w głąb kosmosu, by ich odszukać.
Tylko we dwoje?
Tak.
Oto moja propozycja.
Nasze miasto bardzo potrzebuje gulanitu.
Podzielimy się nim po połowie.
My udostępniamy kopalnie, ty - sprzęt i wszyscy zadowoleni.
A to moja propozycja!
Oddacie mi córkę
albo wykąpię się w wotańskiej i ludzkiej krwi,
dopóki nie oczyszczę się z gniewu.
Gdzie ona jest?
Skończyłeś?
Postrzeliłam ją.
Ona mnie zaatakowała, więc miałam prawo się obronić.
Przywieźliśmy ją do lekarza.
Teraz odpoczywa w dobrych warunkach.
Zwrócę ci ją,
gdy dogadamy się w sprawie gulanitu.
Czyli jest zakładniczką?
Nie. To takie brzydkie słowo.
- To twoje miejsce. - Co?
W łańcuchach.
Ty jesteś prawdziwym zagrożeniem.
- Możemy go obejrzeć? - Nie ma tu nic do oglądania.
Burmistrz pytała się mojego ojca o Omeków,
a potem jeden pokazał się przed NeedWant.
Co? Omek? Tata cię kiedyś zbił, bo go tak nazwałeś, nie?
- Nic tu nie ma. - To czemu pilnuje drzwi?
Wynocha stąd, już.
Nie wkurzaj jej, bo zrzuci ci arkę na głowę.
To ty. Ta dziewczyna z książki.
Bogini Złych Ziem.
- Ta książka to gówno. - Shtako, to ona.
Czemu nie zabiłaś Omeka? Zabijasz wszystko.
Jesteś śmiercią.
Wystarczy, gnojki. Sio stąd. Na razie.
Jesteś śmiercią.
Ale suka.
Okłamała nas.
W środku jest Omek. Zobaczcie.
- Podnieś mnie. - Dobra.
- Co widzisz? - Nie wiem, ciemno tam.
Cip, cip, Omek. Chodź tutaj.
Dźgnij go.
- Ona wciąż jest skuta, prawda? - Co widziałeś?
Chodź tu, maleństwo.
No dalej. Chodź tu.
Co się stało?
Co widzisz, Monguno?
Uciekać mi stąd.
Nie.
O nie.
Proszę.
Zejść mi z drogi.
Omek.
Czy „a nie mówiłam” to niedelikatna reakcja?
Nigdy nie umiem tego ocenić.
Wychowany przez wilki...
- To nie jest śmieszne. - Miliony fanów Elvisa się nie mylą.
Zabić Omeka!
- Zabierzcie go. - Chcesz zacząć zamieszki?
Wasza Indogenka mnie obraziła.
Czarownik z Omec, pożeracz słabych, diabeł!
Zabić Omeka!
Przynajmniej dziecko się najadło.
Straciłem apetyt.
Chłopczyk potrzebuje silnego ojca.
Rodzina jest ważniejsza niż wszystko inne, Alak.
Mówisz jak moi rodzice.
Czyli jak mordercy mojej córki?
Twojej żony? Jego matki?
Nie. Z pewnością nie mówię jak oni.
Zamordowałaś tych ludzi. Czym się od nich różnisz?
Ja zabijam obcych, by zadbać o rodzinę.
Twoi rodzice zabijają członków rodziny, by zadbać o siebie.
Wiesz, próbowałam otruć swoje dzieci. Całą trójkę.
Christie była wtedy malutka.
Tak, słyszałem o tym.
Byłam chora.
Rafe wysłał mnie do klasztoru Wotan.
To mnie znieczuliło.
Ale też nauczyło mnie, jak wznieść się ponad własne potrzeby.
Musiałam cierpieć, by moim dzieciom nic nie zagrażało.
Byś ty im nie zagrażała.
- Zgadza się? - Tak.
Shigustako zaproponował mi pokutę.
W stylu Kastitjan.
Zgodziłam się.
Pozwoliłam, by mnie dręczyli...
A potem mój kochany Quentin mnie odnalazł.
Wybaczył mi.
Ocalił mi życie...
bo dzięki niemu zrozumiałam, że moja rodzina, moje dzieci,
potrzebują matki.
To mi dało siłę.
Nie pozwolę, by coś mnie powstrzymało, zwłaszcza twoi rodzice.
Nie jestem twoją matką, Alak.
Jestem matką Christie.
Możesz na mnie polegać.
Chciałbym w to uwierzyć.
Nigdy cię nie zdradzę.
Ślady krwi układają się do tyłu.
Uciekła tędy.
Gdy uciekała, musiały jej się otworzyć rany postrzałowe.
Nie podoba mi się ilość krwi, którą tu widzę.
A wiesz, jak ja się czuję?
No to ją znajdźmy.
O mój Boże.
Potrzebujesz pomocy?
Potrzebny lekarz!
Wcale nie! Ten Omek zabił mi syna!
Odejdźcie od niej, proszę.
Diabeł!
To nasz nowy świat.
Tu nie będzie Żniw Lęku.
Przestańcie!
Diabeł!
Na ziemię! Padnij!
Na ziemię! Pokażcie ręce!
Na ziemię. Nie ruszaj się.
T'evgin, nie! Nie!
Zostaw antykwariusza. Nie teraz.
Zajmij się córką.
Spójrz na nią.
Co to?
Powiedzmy, że otwieracz listów.
Prędzej umrę, niż cię tu zostawię z tym decho.
McCawleyowie mogli być ludźmi, ale to byli nasi ludzie.
Zastrzelili Rafe'a jak psa.
- Zasługiwał na lepszy los. - A Christie?
Mnie też zrób broń.
Lepiej umierać razem, nie uważasz?
Już się robi.
Pilar?
Nie!
Pilar!
Luke!
Ej, wy tam! Proszę!
Ona zabrała mi syna!
Zabrała mi syna! Po prostu... go porwała!
Proszę!
Przyprowadźcie Indogenkę! Szybko!
Doktor, mamy poważny problem!
Hej.
Hej, kochanie.
Patrz na mnie. Skup się na mnie.
O tak. Żadnego mdlenia. Wyciągniemy cię z tego.
Ej!
Won od moich rzeczy.
Spokojnie, doktor.
Zabieraj stąd tego potwora.
Nie będę się powtarzał.
Ona się wykrwawia. Potrzebuje twojej pomocy.
Nie zrozumiałeś.
Nie potrzebuję pomocy lekarskiej tej Indogenki.
Chcę protoformę.
Spokojnie, wszyscy.
Co to jest protoforma?
Skóra Indogena.
Indogeni to sztucznie stworzona rasa. Służy wielu celom.
Dla niego jestem tylko pudłem zamienników.
- Nie podchodź! - Spokojnie.
Potrzebuję paska jej naskórka, by ocalić życie córki.
Piętnaście na 7,5 centymetra.
Mogę wam obiecać, że Indogenka go zregeneruje.
Zejdź mi z drogi.
Jeśli moja córka umrze, to miasto umrze wraz z nią.
Nie dostaniecie gulanitu. Ani grama.
- Nolan, przytrzymaj ją. - Co? Nie.
- Dzieciaku. - Mam ją.
Dobra, chodź tu.
Mam środek uspokajający.
- Nie ma mowy! - Wybacz, to konieczne.
Do znieczulenia wystarczy 20 ml?
Walcie się!
Skończymy szybciej, jeśli nie będziesz walczyć.
Jak się czuje?
Jest wściekła i naćpana.
Protoforma może zmutować na wiele sposobów.
Ma wiele zastosowań zbawiennych dla zdrowia Omeków.
Zabicie tego
małego Kastitjanina było głupie.
Sprowokował mnie.
Jesteśmy słabi.
Dopóki nie naprawimy statku,
nie możemy występować przeciwko miastu.
Nie boję się ich.
A powinnaś. Ich jest tysiące, a nas jest tylko dwójka.
Nasza śmierć oznacza wyginięcie całej rasy.
Gdy naprawimy statek i nasza rodzina się obudzi, podbijemy ten świat.
Przysięgam, że wtedy wyrównamy rachunki.
Przyjechała podwózka.
Pomogłaś mi ocalić córkę.
Doceniam to.
Tak się tu właśnie postępuje.
Zgadzam się na twoją propozycję podziału gulanitu.
Przyjdź jutro do kopalni. Omówimy szczegóły umowy.
Dziękuję, T'evgin.
Wracaj do środka!
Rayetso...
pobłogosław mą rękę i obdarz mnie celnością.
- Jest na końcu ulicy. - Widzę go. Biegnij.
Favi Ksaruko.
Wiem, że jesteś wściekły.
Mój syn nie żyje.
Ty, twój ojciec, burmistrzyni, wszyscy walczyliście,
by ocalić życie diablicy, która go zabiła.
Sprawiedliwości stanie się zadość, gdy ona umrze.
Współczuję ci straty.
Ale Monguno ją sprowokował.
Zaatakowała go ze strachu.
Jeśli zabijesz ją lub kogoś innego, to niczego nie naprawi.
Yengi Ksaruko!
Narażasz całe miasto na niebezpieczeństwo!
Rzuć broń tak, bym ją widział, albo cię zastrzelę!
Rzuć broń, Favi Ksaruko.
Nie jesteś zabójcą.
Nie wiesz, jak to jest kogoś zabić, jak to cię zmienia.
Nie chcę, byś to wiedział.
- Nie musiałeś go zabijać. - Strzelał do nas.
- Chciał się poddać. - Tak? Jesteś pewna?
- Tak! - A jeśli się mylisz?
Posłałby ci kulkę prosto w łeb.
Nikt go nie zmuszał do strzelania do niewinnych ludzi.
Niewinnych?
Racja.
Powodzenia.
Brawo.
Świetnie się spisaliście, Stahma.
Przyznaję, miałaś rację.
Razem jesteście groźniejsi niż osobno.
Spełnię twoje życzenie.
Pojedziesz do Defiance z Datakiem.
Oboje będziecie moimi szpiegami.
Pewnie się zastanawiacie, gdzie jest haczyk.
- Cóż... - Bebe.
Alak.
Stahma, usiądźmy.
Opracujemy wam przykrywkę.
Na ruinach świata
Cicho zaśpiewajmy
O pięknych koniach
Wolnych jak wiatr
Odjedziemy na nich w siną dal
Razem, ty i ja
Trzy, dwa, jeden!
Tekst polski: Joanna Kaniewska